U hebt waarschijnlijk bovenop op de Distelbelt gestaan. Op het plateau van deze bult, midden in het projectgebied de Mölnmarsch, heeft u de informatiepanelen gelezen. Daarnaast geven we meer informatie over de archeologische onderzoeken die zijn gedaan in en rond deze locatie. 
In de prehistorie was het gebied bewoond. Zo had het eruit kunnen zien.
“Tijdens het mesolithicum waren overgangszones tussen de hogere gronden en waterrijke gebieden (beek- en rivierdalen en meertjes) zeer in trek vanwege het gevarieerde voedselaanbod. Daarnaast werden boomstamkano’s gebruikt om zich gemakkelijk over waterlopen te kunnen verplaatsen. Hoewel de mesolitische mens een uitgebreid scala aan werktuigen van hout, been en gewei heeft gehad, zoals kano’s , fuiken en jachtgerei zijn dit soort voorwerpen op de hogere gronden vrijwel altijd vergaan.”
Bron: Archeologie en Beekdalen, Schatkamers van het verleden
Deze kaart geeft aan wat de loop was van de rivier de Vecht voordat de kanalisatie werd uitgevoerd. Was begin 1800 de Vecht nog 90 km lang, 2 eeuwen later was daar nog maar 60 km van over. De Vecht was vroeger belangrijk voor de scheepvaart. Bentheimer zandsteen kwam vanuit Duitsland en vond een eindbestemming in het westen van Nederland. Het paleis op de Dam is o.a. gemaakt van Bentheimer zandsteen en er gaan geruchten dat de sokkel van het Vrijheidsbeeld in New York ook uit Bentheimer zandsteen bestaat.
Tegenwoordig speelt de Vecht een belangrijke rol om meer ruimte voor water te maken. Het klimaat verandert waardoor we soms te maken hebben met droogte en soms met veel water dat in korte tijd valt. Daarnaast hebben we binnen Europa afgesproken om een teveel aan water zo lang mogelijk vast te houden in het eigen gebied. Zodra het kan, mag het water vervolgens verder stromen. Om droge voeten te houden, worden gebieden ingericht waar we tijdelijk extra water kunnen vasthouden, de Mölnmarsch is zo’n gebied.
Meer informatie over het project, inclusief krantenartikelen en filmpjes.
Informatiepanelen Mölnmarsch